Ο μοναχικός θάνατος του Βασίλη Λογοθετίδη

Ρίχνει για πάντα, σκανταλιάρικα, «ένα βότσαλο στη λίμνη» και είναι τρυφερός, πληγωμένος, γενναίος, ευαίσθητος, αυτός, ο «ένας ήρωας με παντούφλες», ενώ κρατά στα γόνατα του την μεσόκοπη αδελφή του και της τραγουδά για τα «ώχου ώχου τα μικρούλια, που χουν μείνει μοναχούλια» στο «Δεσποινίς ετών 39», όταν δεν παλεύει να επιβιώσει με την κάθε ελαφρόμυαλη «Σάντα Τσικίτα» ή συμφωνεί με τους τρελούς και τους φοβισμένα γενναίους και όχι με τους γνωστικούς και όλο έριδα φανατισμένους στο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» και αλλοίμονο μας!
Βασίλης Λογοθετίδης! Να παίζει με κάθε ανάσα, βλεφάρισμα, ή μάλλον να μη παίζει αλλά να είναι, να σε κάνει να γελάς και ταυτόχρονα να βουρκώνεις, να ‘χει αγνότητα, τρυφερότητα, αυθορμητισμό και συνάμα αγωνιστικότητα, κακοτυχία και να βγάζει γέλιο. Ένα γέλιο με ποιότητα από τότε που ο κόσμος ήταν μεν ασπρόμαυρος αλλά όλο αποχρώσεις και αθωότητα!

Aπό την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Τον έλεγαν Βασίλη Ταυλαρίδη, γεννήθηκε το 1898 στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης και για να μεγαλώσει και να ζήσει στην Κωνσταντινούπολη. Το 1919 θα βγει θριαμβικά στο θέατρο και θα αλλάξει το επώνυμο του σε Λογοθετίδης.
Πηγή/Διαβάστε τη συνέχεια :https://radioaetos.com